Πότε Ευθύνεται ο Πάροχος Πλατφόρμας για το Περιεχόμενο των Χρηστών
Εν συντομία:
- Ο διαχειριστής μιας πλατφόρμας που φιλοξενεί περιεχόμενο χρηστών, όπως αξιολογήσεις πελατών, καταχωρίσεις τρίτων πωλητών, σχόλια ή αρχεία, δεν ευθύνεται αυτομάτως για αυτό. Η απαλλαγή ισχύει όσο ο πάροχος παραμένει ουδέτερος ως προς το περιεχόμενο.
- Η απαλλαγή χάνεται όταν ο πάροχος αποκτά γνώση συγκεκριμένου παράνομου περιεχομένου και δεν το αφαιρεί άμεσα, ή όταν αναλαμβάνει ενεργό ρόλο και επιλέγει, επιμελείται ή προβάλλει το περιεχόμενο.
- Στα πνευματικά δικαιώματα ισχύει αυστηρότερο καθεστώς. Οι πλατφόρμες διαμοιρασμού περιεχομένου ευθύνονται άμεσα κατά το άρθρο 66ΣΤ Ν. 2121/1993.
- Από τις 17 Φεβρουαρίου 2024 το πλαίσιο διέπεται από τον Κανονισμό 2022/2065, με εποπτεία της ΕΕΤΤ και διοικητικά πρόστιμα. Ο τρόπος σχεδιασμού της πλατφόρμας κρίνει αν προστατεύεται ή εκτίθεται.
Πότε ευθύνεται ο πάροχος πλατφόρμας για το περιεχόμενο των χρηστών;
Ο πάροχος που απλώς φιλοξενεί περιεχόμενο τρίτων δεν ευθύνεται για αυτό, εφόσον αγνοεί τον παράνομο χαρακτήρα του και, μόλις λάβει γνώση, το αφαιρεί άμεσα. Ευθύνεται όταν γνωρίζει το συγκεκριμένο παράνομο περιεχόμενο και αδρανεί, ή όταν παύει να είναι ουδέτερος και αποκτά ενεργό ρόλο. Για τα πνευματικά δικαιώματα ισχύει χωριστό, αυστηρότερο καθεστώς άμεσης ευθύνης.
Η νομική βάση αυτής της απαλλαγής έχει αλλάξει. Από τις 17 Φεβρουαρίου 2024 το καθεστώς ευθύνης δεν στηρίζεται πλέον στην παλιά Οδηγία 2000/31 για το ηλεκτρονικό εμπόριο, αλλά στον άμεσα εφαρμοστέο Κανονισμό (ΕΕ) 2022/2065, την Πράξη για τις Ψηφιακές Υπηρεσίες (Digital Services Act – DSA). Το άρθρο 6 του Κανονισμού διατηρεί την αρχή της απαλλαγής για τον πάροχο υπηρεσιών φιλοξενίας.
Ο τελευταίος δεν φέρει ευθύνη για το αποθηκευμένο περιεχόμενο εφόσον δεν γνωρίζει πραγματικά την παρανομία και, μόλις την αντιληφθεί, ενεργεί αμελλητί για την αφαίρεση ή την απενεργοποίηση της πρόσβασης. Η κατηγοριοποίηση κάθε υπηρεσίας ως ενδιάμεσης, φιλοξενίας ή επιγραμμικής πλατφόρμας καθορίζει το πλήρες φάσμα των υποχρεώσεων και αναλύεται στις ψηφιακές υπηρεσίες του νέου Κανονισμού.
Η λογική παραμένει αυτή που είχε διαμορφώσει το Δικαστήριο της ΕΕ πριν από τον Κανονισμό. Στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις YouTube και Cyando, το ΔΕΕ έκρινε ότι ο διαχειριστής πλατφόρμας δεν τελεί ο ίδιος πράξη παρουσίασης του παράνομου περιεχομένου στο κοινό, εκτός εάν συμβάλλει σε αυτό κατά τρόπο που υπερβαίνει την απλή διάθεση της πλατφόρμας (C-682/18 και C-683/18). Η ουδετερότητα, δηλαδή, είναι η προϋπόθεση της προστασίας.
Τι θεωρείται «περιεχόμενο των χρηστών» στην πράξη;
Περιεχόμενο των χρηστών είναι κάθε πληροφορία που ανεβάζει ή δημοσιεύει τρίτος μέσα από την υπηρεσία, χωρίς να την παράγει ο ίδιος ο πάροχος. Στην επιχειρηματική πράξη η έννοια αυτή είναι πολύ ευρύτερη από όσο υποθέτουν οι περισσότεροι πάροχοι.
Περιεχόμενο χρηστών αποτελούν, ενδεικτικά, μεταξύ άλλων:
- οι αξιολογήσεις και οι κριτικές πελατών σε μια επιγραμμική αγορά (marketplace) ή σε πλατφόρμα κρατήσεων,
- οι καταχωρίσεις προϊόντων ή οι αγγελίες από τρίτους πωλητές,
- τα σχόλια κάτω από προϊόντα ή αναρτήσεις,
- οι φωτογραφίες και τα βίντεο και τα αρχεία που ανεβάζουν οι χρήστες, καθώς και
- τα προφίλ και τα μηνύματα σε μια εφαρμογή με κοινωνικές λειτουργίες.
Η πρακτική συνέπεια είναι κρίσιμη. Όποιος δημιουργεί ένα marketplace με σύστημα αξιολογήσεων, μια πλατφόρμα αγγελιών, μια κοινότητα με σχόλια ή μια εφαρμογή λογισμικού ως υπηρεσίας (SaaS – Software as a Service) που φιλοξενεί υλικό πελατών, λειτουργεί ως πάροχος φιλοξενίας για το υλικό αυτό. Δεν πρόκειται για ζήτημα που αφορά μόνο τα μεγάλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αφορά ευθέως τη μικρή ή μεσαία επιχείρηση που σχεδιάζει το προϊόν της.
Η ίδια πλατφόρμα φιλοξενεί συνήθως πολλά είδη περιεχομένου χρηστών, καθένα με διαφορετικό αποτύπωμα ευθύνης. Μια αξιολόγηση μπορεί να εγείρει ζήτημα προσβολής προσωπικότητας ή δυσφήμισης, μια φωτογραφία προϊόντος ζήτημα πνευματικών δικαιωμάτων και μια καταχώριση ζήτημα παράνομου ή απομιμητικού προϊόντος κοκ. Η αντιστοίχιση κάθε ροής περιεχομένου με το εφαρμοστέο καθεστώς ευθύνης είναι εξατομικευμένη νομική κρίση και αλλάζει ανάλογα με τα πραγματικά περιστατικά της κάθε υπόθεσης.
Πότε χάνει η πλατφόρμα την απαλλαγή ευθύνης;
Η απαλλαγή δεν είναι μόνιμη. Χάνεται σε δύο τυπικές περιπτώσεις: α) όταν ο πάροχος αποκτά πραγματική γνώση συγκεκριμένου παράνομου περιεχομένου και δεν το αφαιρεί άμεσα και β) όταν παύει να φιλοξενεί ουδέτερα και αναλαμβάνει ενεργό ρόλο που του δίνει γνώση ή έλεγχο του περιεχομένου. Η πρώτη περίπτωση είναι ζήτημα αντίδρασης και η δεύτερη σχεδιασμού.
Κατά τα κριτήρια που έθεσε το ΔΕΕ, ενεργός ρόλος υπάρχει όταν ο διαχειριστής συμμετέχει στην επιλογή του περιεχομένου που προβάλλεται, παρέχει εργαλεία ειδικά προορισμένα για παράνομη ανταλλαγή ή υιοθετεί οικονομικό μοντέλο που ενθαρρύνει τους χρήστες να αναρτούν παράνομο υλικό. Η εμπειρία από υποθέσεις ευθύνης παρόχων δείχνει ότι το κρίσιμο όριο δεν είναι το είδος της πλατφόρμας αλλά ο βαθμός παρέμβασης στο περιεχόμενο.
Το όριο της παρέμβασης εφαρμόζετε σε καθημερινές αποφάσεις. Όταν, για παράδειγμα, η ομάδα της πλατφόρμας επιλέγει η ίδια «προτεινόμενες» καταχωρίσεις ή ξαναγράφει τις περιγραφές των πωλητών, μετακινείται προς τον ενεργό ρόλο για το συγκεκριμένο περιεχόμενο. Όταν ένας αλγόριθμος απλώς κατατάσσει αποτελέσματα με ουδέτερα, αυτοματοποιημένα κριτήρια, η συμπεριφορά παραμένει κατ’ αρχήν τεχνική και παθητική. Η ίδια λειτουργία, δηλαδή η κατάταξη περιεχομένου, μπορεί να κριθεί ουδέτερη ή ενεργή ανάλογα με τον τρόπο που έχει σχεδιαστεί, και αυτή η διάκριση κρίνεται με βάση τα πραγματικά περιστατικά της κάθε υπόθεσης.
Η ελληνική νομολογία έχει αποτυπώσει την αρχή με σαφήνεια. Ο Άρειος Πάγος έκρινε ότι ο διαχειριστής ιστοσελίδας δεν φέρει αντικειμενική ή προληπτική ευθύνη για τα σχόλια που αναρτούν τρίτοι χρήστες στον χώρο φιλοξενίας, σε αντίθεση με την ευθύνη για το περιεχόμενο που παράγει ο ίδιος ο ιστότοπος (ΑΠ 1425/2017). Η απόφαση εκδόθηκε υπό το προηγούμενο πλαίσιο του ΠΔ 131/2003, η αρχή της όμως διατηρείται και ενισχύεται στο άρθρο 6 του Κανονισμού 2022/2065. Ο κανόνας παραμένει πως η ευθύνη γεννιέται μετά τη γνώση, όχι πριν από αυτήν.
Με την ΑΠ 854/2025, ο Άρειος Πάγος εξέτασε την ευθύνη παρόχου μηχανής αναζήτησης για το περιεχόμενο που αναρτούν τρίτοι, κρίνοντας ότι η ελληνική θυγατρική η οποία πωλεί διαφημιστικό χώρο είναι στενά και αρρήκτως συνδεδεμένη με την υπηρεσία και υπέχει αντίστοιχη ευθύνη, ενώ ο πάροχος οφείλει να παρεμβαίνει για την άρση της προσβολής μόλις ενημερωθεί επισήμως. Η κρίση αυτή αφορά μηχανή αναζήτησης, η ίδια όμως λογική περί γνώσης και υποχρέωσης παρέμβασης διατρέχει κάθε πάροχο που φιλοξενεί υλικό τρίτων.
Πώς αλλάζει η ευθύνη όταν το περιεχόμενο προσβάλλει πνευματικά δικαιώματα;
Στα πνευματικά δικαιώματα η εικόνα αντιστρέφεται. Για τις πλατφόρμες που οργανώνουν και προβάλλουν μεγάλο όγκο έργων τα οποία ανεβάζουν οι χρήστες, το άρθρο 66ΣΤ Ν. 2121/1993 θεσπίζει άμεση ευθύνη. Η πλατφόρμα θεωρείται ότι παρουσιάζει η ίδια το περιεχόμενο στο κοινό και το γενικό ασφαλές λιμάνι του άρθρου 6 δεν ισχύει.
Το άρθρο 66ΣΤ ενσωμάτωσε στο ελληνικό δίκαιο το άρθρο 17 της Οδηγίας (ΕΕ) 2019/790 για τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας στην ψηφιακή ενιαία αγορά. Ο πάροχος επιγραμμικών υπηρεσιών διαμοιρασμού περιεχομένου (OCSSP – online content-sharing service provider) απαλλάσσεται μόνο αν αποδείξει ότι κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια για να λάβει άδεια, ότι κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια κατά τα υψηλά πρότυπα του κλάδου, ώστε να μην είναι διαθέσιμα τα έργα για τα οποία οι δικαιούχοι έδωσαν τις σχετικές πληροφορίες και ότι ενήργησε ταχέως για την αφαίρεση μετά από ειδοποίηση, αλλά και απέτρεψε τη μελλοντική επανανάρτηση (αποτροπή επανανάρτησης, stay-down).
Το Δικαστήριο της ΕΕ επικύρωσε το καθεστώς αυτό, απορρίπτοντας προσφυγή ακύρωσης, με την προϋπόθεση ότι τηρούνται εγγυήσεις για την ελευθερία έκφρασης. Τούτο σημαίνει ότι αυτόματο φιλτράρισμα επιτρέπεται μόνο για περιεχόμενο προδήλως παραβατικό, ενώ οι νόμιμες χρήσεις όπως η παράθεση ή η παρωδία πρέπει να διασφαλίζονται (C-401/19). Η υποχρέωση, δηλαδή, δεν φτάνει μέχρι τη γενική παρακολούθηση όλου του περιεχομένου.
Στην πράξη, το ζήτημα ανακύπτει διαρκώς: ένας χρήστης ανεβάζει βίντεο με προστατευόμενη μουσική, ένας πωλητής χρησιμοποιεί φωτογραφία προϊόντος που δεν του ανήκει, ένας χρήστης μοιράζεται προστατευόμενο αρχείο σε πλατφόρμα ανταλλαγής κοκ. Σε καθεμία από αυτές τις περιπτώσεις, αν η πλατφόρμα εμπίπτει στους OCSSP, το αποτέλεσμα διαφέρει ριζικά από ό,τι στο γενικό παράνομο περιεχόμενο. Ο παρακάτω πίνακας συνοψίζει τη διαφορά.
| Γενικό παράνομο περιεχόμενο | Προσβολή πνευματικών δικαιωμάτων | |
|---|---|---|
| Νομική βάση | Κανονισμός 2022/2065, άρθρο 6 | Άρθρο 66ΣΤ Ν. 2121/1993 (άρθρο 17 Οδηγίας 2019/790) |
| Ισχύει η γενική απαλλαγή; | Ναι, υπό προϋποθέσεις: άγνοια του παρανόμου και ταχεία αφαίρεση μετά τη γνώση | Όχι, για τις πλατφόρμες διαμοιρασμού περιεχομένου |
| Τι οφείλει ο πάροχος | Μηχανισμό ειδοποίησης και ταχεία αφαίρεση μόλις λάβει γνώση | Αδειοδότηση κατά το δυνατόν, αποτροπή διαθεσιμότητας των γνωστοποιημένων έργων και αποτροπή επανανάρτησης |
| Συνέπεια αδράνειας | Ευθύνη μόνο αφότου αποκτήσει γνώση και δεν δράσει | Άμεση ευθύνη ως πράξη παρουσίασης στο κοινό |
Η κρίσιμη απόφαση είναι αν μια συγκεκριμένη πλατφόρμα εμπίπτει στους OCSSP. Ο ορισμός φέρει όρια, καθώς προϋποθέτει αποθήκευση και προβολή μεγάλου όγκου έργων που οργανώνονται και προβάλλονται με κερδοσκοπικό σκοπό, ενώ εξαιρεί κατηγορίες όπως οι μη κερδοσκοπικές εγκυκλοπαίδειες ή τα αποθετήρια ανοικτού κώδικα.
Το αν μια μικρή πλατφόρμα με υλικό χρηστών εμπίπτει ή όχι είναι εξατομικευμένη κρίση με αντίθετες συνέπειες ως προς την ευθύνη και η ανάλυση της σχέσης με το γενικό καθεστώς πνευματικής ιδιοκτησίας αναπτύσσεται στην προστασία πνευματικών δικαιωμάτων.
Τι πρέπει να κάνει ο πάροχος μόλις ειδοποιηθεί για παράνομο περιεχόμενο;
Η ειδοποίηση είναι το κρίσιμο σημείο. Μόλις μια επαρκώς τεκμηριωμένη ειδοποίηση καταστήσει το παράνομο περιεχόμενο αντιληπτό, ο πάροχος οφείλει να δράσει άμεσα. Η ταχεία αφαίρεση ή απενεργοποίηση πρόσβασης διατηρεί την απαλλαγή. Η αδράνεια τη μετατρέπει σε ευθύνη.
Ο Κανονισμός 2022/2065 επιβάλλει στους παρόχους φιλοξενίας μηχανισμό ειδοποίησης και δράσης (notice-and-action), μέσω του οποίου κάθε πρόσωπο μπορεί να αναφέρει παράνομο περιεχόμενο. Όταν η ειδοποίηση είναι επαρκώς τεκμηριωμένη ώστε ένας επιμελής πάροχος να αντιληφθεί την παρανομία χωρίς λεπτομερή νομική εξέταση, θεωρείται ότι θεμελιώνει γνώση για τη συγκεκριμένη ανάρτηση. Ο πάροχος οφείλει επίσης να αιτιολογεί τις αποφάσεις περιορισμού περιεχομένου που λαμβάνει.
Στην πράξη, η ειδοποίηση φτάνει με συγκεκριμένη μορφή. Για παράδειγμα, μια εταιρεία στέλνει email ότι ένας πωλητής διαθέτει προϊόντα – απομιμήσεις, ένας θιγόμενος αναφέρει δυσφημιστική αξιολόγηση, ένας δικαιούχος καταγγέλλει προστατευόμενο υλικό κλπ. Η εμπειρία από υποθέσεις προσβολών μέσω διαδικτύου δείχνει ότι ο τρόπος διατύπωσης και τεκμηρίωσης της ειδοποίησης, κρίνει συχνά αν θεμελιώνεται πραγματική γνώση και, επομένως, αν ενεργοποιείται η υποχρέωση αφαίρεσης.
Εδώ ανακύπτει μια λεπτή στάθμιση που απαιτεί νομική κρίση. Η υπερβολικά γρήγορη αφαίρεση κάθε αναφερόμενου περιεχομένου εκθέτει τον πάροχο έναντι του χρήστη του οποίου το υλικό αφαιρέθηκε αδικαιολόγητα. Η υπερβολικά διστακτική αντίδραση τον εκθέτει έναντι του θιγομένου. Η διάκριση μεταξύ έγκυρης και ανεπαρκούς ειδοποίησης, καθώς και η ισορροπία μεταξύ υπερ-αφαίρεσης και υπο-αφαίρεσης, διαφοροποιείται κατά περίπτωση και αποτυπώνεται στις εσωτερικές διαδικασίες που σχεδιάζει η επιχείρηση.
Ο εθελοντικός έλεγχος περιεχομένου μειώνει ή αυξάνει την ευθύνη ;
Πολλοί διαχειριστές διστάζουν να ελέγχουν το περιεχόμενο, φοβούμενοι ότι έτσι χάνουν την απαλλαγή. Ο φόβος είναι εν μέρει αβάσιμος. Ο εθελοντικός, καλόπιστος έλεγχος δεν στερεί από μόνος του την απαλλαγή. Η γραμμή χαράζεται στη μετάβαση από τον έλεγχο στην εκδοτική παρέμβαση.
Ο Κανονισμός 2022/2065 διευκρινίζει ρητά ότι ο πάροχος δεν χάνει την απαλλαγή απλώς και μόνο επειδή διενεργεί, με καλή πίστη και επιμέλεια, οικειοθελείς έρευνες ή λαμβάνει μέτρα για τον εντοπισμό και την αφαίρεση παράνομου περιεχομένου. Παράλληλα, ο Κανονισμός δεν επιβάλλει γενική υποχρέωση παρακολούθησης όλου του περιεχομένου. Το φιλτράρισμα ανεπιθύμητων αξιολογήσεων ή ο προέλεγχος για απαγορευμένα προϊόντα, επομένως, δεν διαδραματίζουν από μόνα τους ενεργό ρόλο.
Το όριο ξεπερνιέται όταν ο έλεγχος γίνεται εκδοτική επιμέλεια. Η συντακτική αναδιατύπωση του περιεχομένου των χρηστών ή η ενεργή επιλογή του υλικού που προβάλλεται μετατοπίζει τον πάροχο στην πλευρά του ενεργού ρόλου, με τη συνέπεια που περιγράφηκε παραπάνω. Η χρήση αυτοματοποιημένων εργαλείων και συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης για τον μετριασμό προσθέτει ένα ακόμη επίπεδο εκτίμησης, καθώς η τεχνητή νοημοσύνη στην επιχείρηση διέπεται από δικό της κανονιστικό πλαίσιο.
Το πρακτικό συμπέρασμα είναι ότι οι όροι χρήσης και η πολιτική μετριασμού δεν είναι διεκπεραιωτικά κείμενα. Λειτουργούν ως συμβατικές προβλέψεις που, ανάλογα με τη διατύπωσή τους, τοποθετούν τον πάροχο στη μία ή την άλλη πλευρά της γραμμής μεταξύ ουδέτερου και ενεργού ρόλου. Η διατύπωσή τους απαιτεί ad hoc προσαρμογή στο συγκεκριμένο μοντέλο της πλατφόρμας.
Ποιες οι συνέπειες μη συμμόρφωσης για την πλατφόρμα;
Η μη συμμόρφωση δεν επιφέρει μόνο αστική ευθύνη έναντι των θιγομένων. Από τις 17 Φεβρουαρίου 2024 ο Κανονισμός 2022/2065 προσθέτει διοικητική εποπτεία. Στην Ελλάδα, αρμόδια αρχή ως Συντονιστής Ψηφιακών Υπηρεσιών είναι η Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ), δυνάμει του Ν. 5099/2024, με εξουσία επιβολής διοικητικών προστίμων.
Ο Ν. 5099/2024 ορίζει τον Συντονιστή Ψηφιακών Υπηρεσιών και τις αρμόδιες αρχές, προβλέπει την εγγραφή των παρόχων ενδιάμεσων υπηρεσιών σε μητρώο της ΕΕΤΤ και θεσπίζει την υποχρέωση τήρησης εσωτερικών διαδικασιών για τη διαχείριση του φιλοξενούμενου περιεχομένου. Η εφαρμογή του πλαισίου είναι υποχρεωτική και πραγματοποιείται ήδη, καθώς τον Δεκέμβριο του 2025 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επέβαλε πρόστιμο ύψους 120 εκατομμυρίων ευρώ στην πλατφόρμα X για παραβίαση της Πράξης για τις Ψηφιακές Υπηρεσίες.
Η ευθύνη για το περιεχόμενο των χρηστών δεν εξαντλείται, εξάλλου, στον DSA και στα πνευματικά δικαιώματα. Όταν το υλικό των χρηστών περιλαμβάνει δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, ενεργοποιούνται οι υποχρεώσεις του υπευθύνου επεξεργασίας δεδομένων. Η χρήση αλγορίθμων μετριασμού ή σύστασης εμπίπτει στο πεδίο του Κανονισμού για την τεχνητή νοημοσύνη, ενώ η ασφάλεια των ίδιων των συστημάτων διέπεται από τις υποχρεώσεις κυβερνοασφάλειας. Τα στρώματα αυτά λειτουργούν παράλληλα και απαιτούν συνολική εκτίμηση.
Συχνές Ερωτήσεις
Ευθύνεται μια πλατφόρμα για τις αξιολογήσεις και τα σχόλια των χρηστών της;
Δεν ευθύνεται αυτομάτως. Ως πάροχος φιλοξενίας, ο διαχειριστής δεν φέρει προληπτική ευθύνη για τα σχόλια ή τις αξιολογήσεις που αναρτούν τρίτοι. Η ευθύνη γεννάται μόνο όταν αποκτήσει πραγματική γνώση συγκεκριμένου παράνομου σχολίου, για παράδειγμα δυσφημιστικού και δεν το αφαιρέσει άμεσα. Η αρχή αυτή επιβεβαιώθηκε από τον Άρειο Πάγο και διατηρείται στο άρθρο 6 του Κανονισμού 2022/2065.
Ευθύνεται ένα marketplace για τα προϊόντα που πωλούν τρίτοι πωλητές;
Καταρχήν ισχύει η απαλλαγή για τις καταχωρίσεις των πωλητών. Ο Κανονισμός 2022/2065 επιβάλλει όμως στις αγορές υποχρεώσεις ιχνηλασιμότητας των εμπόρων και ταχείας δράσης μόλις ο πάροχος ενημερωθεί για παράνομο ή απομιμητικό προϊόν. Η απαλλαγή υποχωρεί επίσης όταν η πλατφόρμα παρουσιάζει το προϊόν με τρόπο που οδηγεί τον μέσο καταναλωτή να πιστέψει ότι το προσφέρει η ίδια.
Τι είναι ο μηχανισμός notice-and-action;
Είναι η διαδικασία ειδοποίησης και δράσης που πρέπει να διαθέτει ο πάροχος φιλοξενίας, ώστε κάθε πρόσωπο να αναφέρει παράνομο περιεχόμενο. Μια επαρκώς τεκμηριωμένη ειδοποίηση θεμελιώνει γνώση για τη συγκεκριμένη ανάρτηση και ενεργοποιεί την υποχρέωση ταχείας αφαίρεσης ή απενεργοποίησης της πρόσβασης.
Ποια αρχή εποπτεύει τις πλατφόρμες στην Ελλάδα;
Αρμόδια αρχή ως Συντονιστής Ψηφιακών Υπηρεσιών είναι η ΕΕΤΤ, βάσει του Ν. 5099/2024 που εφαρμόζει την Πράξη για τις Ψηφιακές Υπηρεσίες. Η ΕΕΤΤ τηρεί μητρώο παρόχων, ασκεί εποπτεία και έχει εξουσία επιβολής διοικητικών προστίμων.
Πρακτικές Επισημάνσεις
Χαρτογράφηση των ροών περιεχομένου: Κάθε τύπος περιεχομένου χρηστών που φιλοξενεί η πλατφόρμα, από τις αξιολογήσεις και τις καταχωρίσεις έως τα αρχεία και τα σχόλια, έχει διαφορετικό αποτύπωμα ευθύνης και χρειάζεται χωριστή νομική αποτίμηση.
Έλεγχος της ουδετερότητας στον σχεδιασμό: Λειτουργίες όπως η χειροκίνητη επιλογή προβαλλόμενου περιεχομένου ή η συντακτική αναδιατύπωση μετατοπίζουν τον πάροχο προς τον ενεργό ρόλο και πρέπει να αξιολογούνται πριν από την υλοποίηση.
Σχεδιασμός μηχανισμού ειδοποίησης: Μια τεκμηριωμένη διαδικασία notice-and-action, με σαφή κριτήρια εγκυρότητας της ειδοποίησης και προθεσμίες αντίδρασης, διατηρεί την απαλλαγή και περιορίζει την έκθεση και προς τις δύο κατευθύνσεις.
Ειδικός χειρισμός των πνευματικών δικαιωμάτων: Αν η πλατφόρμα εμπίπτει στους παρόχους διαμοιρασμού περιεχομένου, η αδειοδότηση και η αποτροπή επανανάρτησης απαιτούνται εκ των προτέρων, καθώς το γενικό ασφαλές λιμάνι δεν ισχύει.
Όροι χρήσης και πολιτική μετριασμού: Τα κείμενα αυτά λειτουργούν ως συμβατικές προβλέψεις που καθορίζουν τη θέση του παρόχου απέναντι στην ευθύνη και χρειάζονται προσαρμογή στο συγκεκριμένο μοντέλο της πλατφόρμας.
Το Δικηγορικό μας Γραφείο, για περισσότερα από 20 χρόνια εξειδικεύεται στο Εταιρικό και Εμπορικό Δίκαιο. Επικοινωνήστε μαζί μας για σας καθοδηγήσουμε και να σας συμβουλεύσουμε σε κάθε θέμα σχετικά με την ευθύνη διαδικτυακών πλατφορμών.